Photography on OiePoie!

8 frames per seconde met een Nikon D300 zonder batterygrip

Wed, 04 Jun 2008 18:31:36 +0200

De D300 kan standaard 6 frames per seconde schieten door hem in “Ch” (Continuous High) te zetten. Volgens de manual kan je dit verhogen naar 8 fps, maar dan moet je de MB-D10 batterygrip kopen en daarin de zwaardere EN-EL4a accu.
Via een truck is het toch mogelijk om ook zonder de batterygrip 8fps te schieten gedurende 9 foto’s. Dit gaat als volgt:

ga in het menu en maak een nieuwe “Custom Settings” aan, b.v. “C”
stel item E5 in op “Flash Only”
stel item E6 in op “Flash Only”
stel item F4 in “Bracketing Burst” en “Auto Bracketing”

Nu kan je uit het menu gaan. De D300 moet ingesteld staan op “S” (i.t.t. “Ch”), flits moet dichtgeklapt zijn. Als je nu de onderste functieknop van de camera indrukt zie je in het LCD scherm “0F”, met de command dial kan je dit veranderen naar “9F”, dit betekent dat er 9 foto’s maximaal geschoten zullen worden.

Houd de onderste functietoets ingedrukt en stel scherp, als je nu afdrukt maakt de D300 in iets meer dan een seconde 9 foto’s.

Het nadeel van deze truck is dat je de focus niet op “C” continuous kan zetten, blijkbaar trekt de normale accu (EN-EL3) van de D300 dat niet, dus daarvoor heb je nog steeds de battery grip nodig. Maar als demo is het natuurlijk wel leuk. Het Youtube filmpje laat je de instructies nog eens zien en dan kan je ook horen hoe 8fps klinkt:

Frank Black bij het graf van Herman Brood, hij gaf (te veel) licht

Sat, 01 Mar 2008 20:45:50 +0100

Afgelopen woensdag waren we op de bekendste begraafplaats van Nederland, Zorgvlied. Hier ligt ook Herman Brood begraven en de tamtam op Internet had verklapt dat om 5 uur Frank Black (aka Black Francis van de Pixies) naar het graf van Herman zou komen om een ode aan hem te brengen.
Zorgvlied bleek veel groter dan wij gedacht hadden en er was geen plattegrond om alle beroemdheden te vinden zoals je die wel hebt voor Pere Lachaise. Na een kwartier zoeken zagen we plots een kleine entourage de begraafplaats op komen, kleine gedrongen man met zonnebril voorop en een tiental mensen allemaal netjes gekleed in zwart er achter aan. Dus wij sloten ons maar aan bij de groep en toen was het graf snel gevonden. Daar stonden al een man of 30 te wachten op de aankomst van Frank Black.

Nadat Frank een fles Grand Marnier had geofferd aan Herman pakte hij zijn gitaar en speelde een aantal nummers. Mijn persoonlijke favoriet “Bullet” was er ook bij en zo life op een graveyard klinkt muziek nog eens een stuk indrukwekkender. Er werd ook gefilmd door diverse mensen en twee songs zijn op Youtube gezet: song1 & song2.

Ik had mijn Nikon D300 niet meegenomen omdat we ‘s avonds nog naar het optreden in de Melkweg gingen en daar mag je geen professionele camera’s mee naar binnen nemen (probleem van digitaal, wat 1 jaar geleden door professionals gebruikt werd is nu te koop in het consumer segment). In plaats daarvan had ik een canon ixus 70 bij me. Het hele verhaal van het optreden is in een foto te vertellen, namelijk het graf van Herman met de grote engel erop aan een kant en Frank Black spelend ernaast. Alleen scheen de zon snoeihard tussen de engel en Frank door precies in mijn lens, en de invulflits van zo’n klein cameraatje haalt niets uit tegen het fotonen bombardement van de zon.

De truck die ik uiteindelijk maar heb uitgehaald om toch nog een zo’n redelijk mogelijke foto te krijgen was door mijn wijsvinger voor de lens te houden tussen de zon en de CCD (Use the finger luke!). Met de invulflits en het zonlicht van de andere kant is de vinger op de foto al bijna niet meer zichtbaar en ik heb wel weer wat kleur terug in de foto. Voor mij bewijst het maar weer dat je “Out of the box” (lateraal?) moet kunnen denken.

De laatste stap was de foto onder handen nemen in Photoshop Elements. Eerst de foto met crop uitgesneden op het gewenste gebied. Daarna moest de rechtervleugel van de engel weer ingetekend worden, want die was net een stukje door de vingertruuk weggevallen. Na het intekenen met clone en smudge de textuur van het beeld ingevuld. De vinger was snel weggepoetst, maar daarmee is het stukje horizon wat daar overblijft niet meer natuurlijk. Dus ik heb het stukje struik rechts naast de engel met de lasso gevangen en gekopiëerd aan de rechterkant v/d foto, beetje draaien en wat bijwerken en het ziet er weer wat natuurlijker uit. De engel zelf had een vervelende rode gloed door het felle tegenlicht gekregen, dus die heb ik weer met lasso in zijn geheel geselecteerd en naar een aparte laag gekopieerd. In Photoshop Elements heb je een speciale functie
remove color cast (onder enhance -> adjust color)
maar dat hielp niet helemaal om de gloed weg te nemen. Dus met:
enhance -> adjust lighting -> levels
het histogram van het rode kanaal geselecteerd en het niveau daarvan een stuk verminderd voor de laag met de engel. Hierdoor krijgt het beeld een mooie groenkoperen kleur (het is een beetje overdone op de foto, maar niet storend). Als laatste alle lagen weer samenvoegen en voila.

Pas achteraf bij het bekijken van de foto’s op de computer zag ik dat op Herman’s grafsteen de tekst stond “Hij gaf licht”, het kan niet anders dan dat hij aanwezig was bij dit optreden en met volle teugen genoot.

Lissabon foto’s, Nikon D300 en geocoderen

Wed, 20 Feb 2008 14:09:23 +0100

In Nederland krijg je wel eens last van de winter blues, kwestie van zonlicht deprivatie, zeker als je net zoals ik in een kelder werkt. Het lijkt wel op je dan in een weekend niet genoeg buiten kan zijn om de accu weer op te laden. Een plezierige oplossing voor dit probleem is een weekendje weg naar een zonnig land. Wij wilden niet te ver reizen ivm kosten en reistijd, maar wel zon en andere cultuur, dus dan komt Lissabon al snel boven dobberen als uitstekende keuze.

We vlogen met TAP en die heeft zo’n twee en een half uur nodig om er te komen, de taxi naar het hotel doet het in minder dan een half uur mede omdat de chauffeur er niet voor schroomde om tegen de 100 km/uur door de stad te scheuren. Maar al met al waren we rond 11 uur ‘s ochtends in het Hotel en korte tijd later midden in het centrum van Lissabon. We hadden geluk met het weer, alle dagen zonnig en rond de 22 graden. Perfect om bij te komen, rond te kijken en op een terrasje te zitten.

Een paar dagen eerder had ik een nieuwe camera gekocht, mijn “oude” Nikon D70s vertoonde steeds meer kuren, waarschijnlijk veroorzaakt door een val van mij plus camera in Ierland en de nieuwe Nikon D300 was net uit en lonkte met al zijn professionele toeters en bellen.
Op de D70s had ik een 18-70mm kitlens die erg goed beviel en een extra nikon 28-200mm voor het tele werk. De 28-200 was wat traag met autofocus gewoon omdat de motor van de lens niet zo snel werkte. Maar wat ik merkte op vakantie in Canada is dat je continue wilt wisselen van lens. Dan zie je weer een dier waar je helemaal op in wilt zoomen, en dan heb je weer een schitterend landschap wat je eigenlijk zo compleet mogelijk met je groothoek wilt vangen.
Al met al genoeg excuses voor mij om met de D300 een 18-200mm mee te bestellen en deze had ook nog eens Vibration Reduction om de parkinson die gepaard gaat met mijn oude leeftijd te compenseren 😉

De Nikon D300 kan net zoals zijn voorganger, de D200, een GPS aangesloten hebben zodat bij iedere foto de coördinaten van de locatie worden opgeslagen. Dat is ideaal want als je veel foto’s maakt dan weet je op een gegeven moment nauwelijks meer waar iedere foto genomen is. Alleen het gedoe met zo’n GPS aan een kabeltje aan de camera trok mij helemaal niet. Nu is daar een handige oplossing voor, je kan nl. voor 60 euro een GPS muisje kopen met 16 MegaByte geheugen, de i-Blue 747. Die i-blue maakt gebruik van de MTK chipset voor de GPS ontvangst en dat is de meest nauwkeurige en gevoelige van dit moment (voor de techneuten, het werkt beter dan Sirf-III). Dat is met name handig als je in een gebouw aan fotograferen bent en nog steeds een fix hebt op je GPS.
Wat ik gedaan heb is, het GPS muisje ‘s ochtends als we op pad gingen aangezet en ‘s avonds laat als we definitief terug waren in het Hotel weer uitgezet en aan de oplader gehangen. Als instelling kan je programmeren dat er om de 30 seconden een positie wordt opgeslagen of bij meer dan 10 meter verplaatsing, al na gelang welke situatie als eerste optreed. Dat gaf voor 4 dagen intensief rondlopen in Lissabon een kleine 10.000 waypoints.

De software die met i-blue wordt meegeleverd om de waypoints uit te lezen is niet erg nuttig, maar gelukkig is er een open source programma wat dit veel beter doet en waarmee je de waypoints kan opslaan in GPX formaat (dat programma is hier te vinden: http://sourceforge.net/projects/bt747).
Dat GPX bestand met waypoints kan je met een ander open source programma van een van de ontwikkelaars van Google eenvoudig aan je foto’s koppelen. Het heet GPicSync en is hier te downloaden: http://code.google.com/p/gpicsync/.

De foto’s die nu zijn voorzien van geocodering (het wordt ook wel geotagged genoemd) kan je nu mooi met bijvoorbeeld Google’s picasa bekijken en door er rechts op te klikken kan je Google Earth opstarten en de locatie zien waar de foto gemaakt is.

Maar ik wilde natuurlijk de foto’s op mijn OiePoie website neerzetten en daarbij ook een kaartje laten zien waar de foto gemaakt is. Ik was al zelf begonnen om wat te bouwen (https://www.oiepoie.nl/mapper/).
Maar na wat zoeken bleek er een plugin voor Gallery te zijn die dit erg mooi kan. Mijn Gallery installatie laat de GPS informatie nu op twee manieren zien, eerst als een klein kaartje onder de foto, maar je kan ook “View Album on a Map” aanklikken in de linkerkolom en dan krijg je alle locaties op een Google map te zien. Klik je op zo’n locatie dan krijg je de thumbnail van de foto die daar gemaakt is en als je daar weer op klikt ga je naar de foto zelf. Ook kan je van iedere foto de Exif informatie zien, dus ISO waarde, sluitertijd en diafragma.
Kijk zelf maar op de Lissabon foto’s

Working with Nikon RAW (.nef) photo’s on Linux

Wed, 05 Dec 2007 13:38:18 +0100

If you own a digital SLR (Single Lens Reflex) camera, there comes a time when you want to move to RAW format because it gives you so much more options of processing the photo afterwards. Also the price of memory cards has decreased tremendously, so the extra storage space needed is no reason anymore to keep shooting in JPEG. On my last holiday to Canada i took 3 compact flash cards of 4GB each with me, so i had room for around 2000 photo’s with my Nikon D70S.

When i returned from this fantastic holiday and mounted the memory cards on my Linux box to look at the results, i had a bit of a disappointment because the .nef files were not recognized by gqview, my favorite photo viewing program. Also i couldn’t put them straight away on the website, because nobody would see the picture when clicking on the nef images.

After a little bit of searching on Google i discovered that a Nikon NEF image contains four JPG images, so you don’t need to convert the NEF to JPG, but you can just extract the desired jpg image from the NEF file. Phil Harvey has written the excellent exiftool to do that (and a lot more) on Linux. The syntax to do this is:
exiftool -b -JpgFromRaw orignal.NEF > output.jpg

If you want to do this for a lot of files, you can use the command like this:
exiftool -b -JpgFromRaw -w _C2007.JPG -ext nef -r .

The command specifies to operate recursively on all files in the current directory (-r .) and use the original filename with _C2007.JPG appended as output filename.
But it turned out that the EXIF information which is present in the original NEF image is not copied to the resulting JPG image. Luckily you can do that with exiftool in a second step:

exiftool -b -JpgFromRaw original.NEF > output.jpg

Before putting these images on my website i wanted to scale them down to a viewable dimension and also rename the image to a more sensible name. By choosing a name based on the date i took the photograph, the images would automatically be listed (and viewed) in chronological order. Also because i took two camera’s with me on holiday, this would allow me to merge both photo sets into one directory and still have them in chronological order.

To automate all the steps, i wrote a small perl program which i named neftojpg.pl

[perl]
#!/usr/bin/perl -w
#
# wil create a set of JPEG images from NIKON NEF files
# resize those to $pix pixels
# copy the EXIF data over from NEF to JPEG
# and rename the JPEG files to a filename based on the
# creation date

# 20071205 (c) Ewald

use strict;

my @files;
my $file;
my $name;
my $pix=”800×600″; # desired geometry
my $dir=”.”;
my $dirname=”small”; # output subdirectory
my $ext=”nef”; # nef for NIKON, crw for Canon

@files = <$dir/*.$ext>; # set of files to work on

foreach $file (@files) {
print “processing $file\n”;

($name) = ($file =~ /.*\/(.+?)\.$ext/); # separate name from file extension

if (!-d $dirname) {
mkdir $dirname or die “$!”;
}

# extract jpg image from raw and convert to $pix pixels
qx{exiftool -b -JpgFromRaw $file | convert – -geometry $pix $dirname/$name.jpg};

# copy exif tags from the raw image into the jpg file
qx{exiftool -TagsFromFile $file $dirname/$name.jpg};

# rotate image if nessessary based on EXIF information (NB your camera might not support this)
qx{exiftran -ai $dirname/$name.jpg};

# rename jpg file to a date based name
qx{exiftool ‘-FileName$ext to CRW the script should just as easy work for Canon RAW image files.

Both exiftool and ImageMagick (where the convert command comes from) have their own perl modules, so the next step would be to get rid of the qx{} to execute shell commands and rewrite all operations in perl, but i am in no hurry yet to do so 😉

het meest gevreesde dier….

Wed, 08 Aug 2007 18:35:33 +0200

… dat moet toch wel de mug zijn. Zeker in de zomermaanden als je naar bed gaat, je doet het licht uit, en na een minuut hoor je, zzzzzzz. Licht aan, niets te zien, licht uit, zzzzzzz. Het probleem is niet eens dat je gestoken wordt, maar dat vreselijke irritante gezoem rond je hoofd dat je uit slaap houdt.

Ik heb er wel een oplossing voor gevonden, het probleem is alleen dat het wel zo’n 100.000 jaar of meer kan duren voor het werkt, en o ja, iedereen moet eraan meewerken. Hier is hoe het werkt. Iedere mug die een mens steekt moet gedood worden, consequent zonder uitzonderingen. Volgens de evolutietheorie zal die soort vervolgens uitsterven en alleen de soorten die mensen ontzien overblijven.
Simple comme bonjour, dat niemand daar eerder aan heeft gedacht.

De elektrische vliegenmepper is daarbij natuurlijk een onmisbaar hulpmiddel. Persoonlijk zweer ik bij de Electronic Eradicator Pro 3000 maar dat is puur een subjectieve keuze. Met vonken (eigenlijk is miniatuur bliksemschicht een betere omschrijving) tot ongeveer een meter kan de mug bijna niet meer ontsnappen. Natuurlijk moet je wel altijd de meegeleverde rubberen laarzen met zolen van 10cm dragen anders is de kans op auto-electrocutie niet uit te sluiten.

De foto is trouwens van een gezapte mug onder een Olympus stereo microscoop en een Canon IXUS 70 op het oculair. Met dit soort extreem macro achtige foto’s is je scherptediepte nihil en dat zie je ook hier weer terug. Klik op het plaatje voor een grotere versie.

Happy zapping!

spinnetje

Sun, 10 Sep 2006 21:02:00 +0200

Afgelopen zaterdag hebben we een erg mooie tour op de motor gemaakt rond oudewater om een aantal geocaches te doen. Met de route op de Garmin GPSmap60CS ingesteld op “kortste weg” kom je over prachtige dijkjes en door pitoreske plaatsjes, het weer zat ook nog eens mee dus het was een heerlijke tocht. Uiteindelijk hebben we 6 geocaches gedaan die dag. Bij een van de geocaches (Lansing) moesten we eerst een kilometer over een kerkepadje lopen dwars door de weilanden en daarna nog een klein stukje over een dijkje omgeven door bomen en langs een watertje. De cache zat goed verstopt achter een metalen luikje in de grond en eenmaal gevonden konden we ter plekke lekker in de zon zitten om het logboekje in te vullen. Tijdens het loggen zag Sandra een joekel van een spin zitten bovenop een grasspriet en daar heb ik met de 200mm lens op de Nikon D70s een aantal makro foto’s van gemaakt. Omdat de spin bovenop de grasspriet zat en met open diafragma wordt de achtergrond heel mooi vaag en streperig, als je het zo zou schilderen bestaat de kans dat iemand het kunst zou noemen 😉
Hier staat de hele serie

Zweefvliegen

Fri, 01 Sep 2006 10:46:50 +0200

Woendag zijn we gaan zweefvliegen bij de Aero Club Salland. Spectaculair!. Het is een erg gezellige club en na een keertje te hebben meegevlogen achterin, mag je bij de 2e vlucht al voorin achter de knuppel en je eigen rondjes draaien. Het was wat regenachtig weer, maar tussen de buien door was het zicht bijzonder helder en kan je tientallen kilometers ver kijken. De Aero Club Salland heeft een eigen lier ontworpen en gebouwd die zo goed is dat je uitkomt op een hoogte tussen de 450 en 500 meter. Als er ook maar een beetje thermiek is kan je dat dus onmiddelijk oppikken. Thermiek maakt het sturen wel weer een stuk moeilijker, het zweefvliegtuig gaat wat meer heen en weer en je moet best wel een strakke bocht draaien om in de thermiek kolom te blijven vliegen.
Kijk hier voor de foto’s van het zweefvliegen.

oranje klei

Sun, 25 Jun 2006 23:04:04 +0200

Regelmatig houden we gratiz.nl in de gaten of er nog leuke dingen zijn die ze gratis weggeven. En bij de laatste inspectie werd er oranje plasticine weggegeven door het belbedrijf Orange, dus dat hebben we meteen aangevraagd en gisteren arriveerde dat per post in een mooie bubbeltjes envelope.
Orange gaf de plasticine weg zodat je deel kon nemen aan hun kleiwedstrijd, mogelijk onder het motto Blij dat ik Klei?
Nu is van ons tweeen Sandra de meest creatieve en ik ben van de foto’s en de goede ideeen. Dus Sandra ging aan het kleien en daar kwam een mooie cowboy met lasso uit. ‘t Heeft niet zoveel met het oranje thema te maken, maar wij zijn dan ook niet van die voetbal liefhebbers en op dat gebied ook niet zo geinspireerd. We hebben hem in de juiste context geplaats (de dessert) en vervolgens op de foto gezet. Zodra we het linkje weten in de wedstrijd zullen we die erbij zetten zodat er op ons gestemd kan worden (dus de bedoeling is dan je vriend en vijand zover krijgt dat ze op ons stemmen ;).

agent met motorpech een verhaal in drie foto’s

Thu, 25 May 2006 21:25:52 +0200

We zaten lekker op ons balkonnetje in de zon toen een blauw zwaailicht onze aandacht trok. Meestal duid dit op een noodsituatie en dat was ook nu het geval. Alleen was hier de agent zelf in nood. Zijn nobel ros (de BMW motorfiets) had het begeven en bracht hem in een penibele situatie, midden op de brug en geen kant om op te vluchten. Dus dan de motor maar opbokken en het zwaailicht aanzetten zodat je fiets niet verder in de prak wordt gereden door voorbijscheurende wetsovertreders.
Niet al te lang daarna kwam een collega motoragent even polshoogte nemen en om onze motorpechagent (we zullen hem voor het gemak Sjaak noemen) een hart onder de pistoolgordel stoppen, om vervolgens weer luidruchtig en met de noorderzon (die op dat moment in het zuidwesten stond) te vertrekken.
Een grote gele bergingstruck kwam voorbij en ik ging mijn camera maar eens in gereedheid brengen, maar de gele truck keerde nooit weerom.
Daarna kwam een wit busje met een overduidelijke politiecollega achter het stuur. Sjaak gooide snel zijn helm in de bus en de redder in nood deed de deur open en liet de ophaalbrug naar beneden zodat Sjaak zich in veiligheid kon brengen met zijn fiets. Snel de motor afbokken en naar binnen rijden, maar overmand door opluchting lette onze Sjaak even niet op en kukelde bijna met motor en al het fietspad op. Helaas ging het nog net goed.

Nu moesten ze het 250kg zware geval nog een meter ophoog duwen over het looplankje de bus in, maar dat ging (wederom helaas) verbazingwekkend goed. Je zou zelfs gaan vermoeden dat ze dit regelmatig oefenen.

In de laatste foto lijkt het alsof de reddende collega Sjaak naar binnen duwt, met een beetje photoshoppen verwijder je alle motorsporen en wordt je fantasie fotografische werkelijkheid.

Ooievaars shoot

Sun, 14 May 2006 23:27:27 +0200

We waren laatst aan het geocachen bij het natuurgebied Het Reestdal en vlak bij de cache zat ook een nest met ooievaars. Er zat er een in het nest, maar in het weiland verderop zaten nog twee ooievaars. Uiteindelijk vlogen ze alle drie een aantal mooie capriolen vlak bij het nest en kon ik met de 200mm zoom lens op mijn Nikon D70s wat aardige foto’s maken. Ik heb de zoomlens nog niet zo heel lang en dit soort momenten zijn uitstekend geschikt om hem uit te proberen. Het is een “Nikon ED 28-200mm 3.5-5.6G” die door de crop factor overeen komt met een 42-300 mm zoom op een filmcamera. Dus lekker veel tele, maar helaas wat minder groothoek dan de bijgeleverde kitlens (die is 18-70mm). Ten opzichte van de kitlens is deze ook een stuk tragen met zijn autofocus en dat merk je wel met dit soort actiefotografie. Zolang je de ooievaars goed in beeld houd werkt de autofocus prima, maar ben je ze even kwijt en druk je daarna de sluiterknop iets te vroeg in dan is de autofocus motor secondenlang bezig om het plaatje weer scherp te krijgen. Ondertussen heb je zelf natuurlijk ook een wazig beeld (de geneugten van een spiegelreflex) dus het blijven volgen van het object valt niet mee. Het beste werkt dan helemaal uitzoomen, scherpstellen en dan pas weer inzoomen. In dit album staan alle ooievaar foto’s bij elkaar. In een aantal foto’s is het overtollige blauw weggesneden zodat je de ooievaar beter te zien krijgt.

Als je zelf ook eenvoudig (en gratis) je foto’s wilt bewerken en opslaan kan dat bijzonder goed met Google’s picasa. Picasa geeft je de mogelijkheid om het bekende rode ogen probleem (als je direct in iemands gezicht flist) op te lossen, de horizon recht te zetten (voor als je je camera scheef hebt gehouden), een uitsnede in een foto te maken (dat heet “crop”) om zo meer aandacht te brengen naar het onderwerp. Ook zijn er diverse filters, b.v. om een foto zwart/wit te maken (kan heel leuk werken bij portretten) of sepia (dat lichtbruin wat het een oudere foto doet lijken), en nog veel meer. Het grote voordeel van picasa (behalve dat het gratis is), is dat alle functies eenvoudig en intuitief werken. Je hoeft niet eerst een cursus te hebben gevolgd om er mee aan de slag te gaan. Bovendien is er voor alles wat je uitvoert een “Undo” knop om de acties weer ongedaan te maken. PcMagazine heeft een korte review van Picasa online staan, daarin krijgt het programma 4.5 van de mogelijke 5 punten. Picasa is hieronder te downloaden met de Google foto knop:

de kikker

Mon, 03 Apr 2006 23:17:07 +0200

Ach,
zo sprak de kikker zacht,
eens was ik jong,
mijn hartje zong,
bij ied’re sprong.
Nu rest mij slechts de gratie,
dienst te doen,
als asfaltdecoratie.

regenboog panorama foto

Sun, 18 Dec 2005 23:53:41 +0100

Vandaag tijdens een wandeling terug van onze cache werden we overvallen door een buitje terwijl even verderop de zon nog scheen. Natuurlijk de perfecte omstandigheden voor een regenboog en inderdaad toen we achterkom keken zagen we hem:

De donkere hemel achter ons en de felle zon gaven een perfecte regenboog met een overduidelijke presentatie van het hele spectrum. Er was zelfs vaag een bij-regenboog te zien met daartussen de donkere band van Alexander (genoemd naar Alexander van Aphrodisias die hem rond het jaar 200 van onze jaartelling als eerst opmerkte). Het leuke van de bij-regenboog is dat het kleurenspectrum daarvan precies omgekeerd is, dus rood aan de binnenkant en violet aan de buitenkant. De omstandigheden waren perfect, de regenboog leek de hele hemel te omspannen en aan beide einden de aarde te raken. De hoogte van de middelpunt van de boog hangt af van de hoogte van de zon, des te hoger de zon, des te lager de regenboog. Heel soms kan je ook de regenboog als een hele circel zien, b.v. vanuit een vliegtuig of vanaf een hoge berg.

De foto is in twee delen gemaakt met mijn Nikon D70s en daarna met Panavue Image Assembler (PIA) tot een panorama gemaakt. De gebruikte lens is de meegeleverde 18-70mm kitlens en die was helemaal uitgezoomd om de halve regenboog op de foto te krijgen, stand 18mm dus. Vanwege de “cropping factor” die geldt voor digitale camera’s komt dit overeen met een 27mm groothoek lens op een film camera. Met Panavue moet je daarna even de lensinstelling goed zetten, anders krijgt het uiteindelijke resulataat een erg vertekenend beeld (je ziet nu nog steeds enige golving in de horizon, maar dat is mijns inziens niet storend). Met name de instelling van de “tilt factor” dus hoever de kijkhoek naar boven gericht was, gaf uiteindelijk weer een goed einresultaat. PIA heeft een handige en snelle preview functie die je kan gebruiken om te zien hoe het eindresultaat zal worden bij bepaalde instellingen.
De Nikon 18-70 lens geeft het scherpste beeld bij f/8.0 dus dat diafragma is ook gebruikt, de resulterende sluitertijd was 1/500s.

Als je meer technische uitleg wilt over een regenboog kan je kijken op de pagina van Kees Floor